تاریخ : شنبه, ۹ مهر , ۱۴۰۱ 6 ربيع أول 1444 Saturday, 1 October , 2022
0

آشنایی با ساز ناقوس یا بل

  • کد خبر : 23353
  • ۲۸ شهریور ۱۴۰۱ - ۱۲:۴۷
آشنایی با ساز ناقوس یا بل
ساز ناقوس یا بل یک ساز کوبه ای ایدیفون است که مستقیماً زده می شود. بیشتر زنگوله‌ها شکل یک فنجان توخالی دارند که وقتی به آن زده می‌شود با یک صدای قوی تکان می‌خورد و کناره‌های آن یک تشدیدگر کارآمد را تشکیل می‌دهند. ضربه ممکن است توسط یک “کلاپر” یا “uvula” داخلی، یک چکش خارجی، یا  در زنگ های کوچک توسط یک کره کوچک شل محصور در بدنه زنگ (زنگ زنگ) ایجاد شود.

به گزارش خبرگزاری شنو ،ساز ناقوس یا بل یک ساز کوبه ای ایدیفون است که مستقیماً زده می شود. بیشتر زنگوله‌ها شکل یک فنجان توخالی دارند که وقتی به آن زده می‌شود با یک صدای قوی تکان می‌خورد و کناره‌های آن یک تشدیدگر کارآمد را تشکیل می‌دهند. ضربه ممکن است توسط یک “کلاپر” یا “uvula” داخلی، یک چکش خارجی، یا  در زنگ های کوچک توسط یک کره کوچک شل محصور در بدنه زنگ (زنگ زنگ) ایجاد شود.

ساز ناقوس یا بل

زنگ‌ها معمولاً از فلز زنگ (نوعی برنز) به دلیل خاصیت رزونانسی آن ساخته می‌شوند، اما می‌توانند از مواد سخت دیگر نیز ساخته شوند. این بستگی به عملکرد دارد. برخی ناقوس‌های کوچک مانند زنگ‌های تزئینی یا زنگ‌های گاو را می‌توان از فلز ریخته‌گری یا فشرده، شیشه یا سرامیک ساخت، اما ناقوس‌های بزرگ مانند ناقوس‌های کلیسا، ساعت و برج معمولاً از فلز زنگ ساخته می‌شوند.

زنگ‌هایی که در یک منطقه وسیع شنیده می‌شوند، می‌توانند از یک زنگ آویزان شده در برجک یا زنگوله گرفته تا یک گروه موسیقی مانند زنگ انگلیسی، کاریلون یا زوون روسی که در مقیاس مشترک کوک می‌شوند، متغیر باشد. نصب شده در برج ناقوس بسیاری از ساختمان‌های عمومی یا سازمانی زنگ‌هایی را در خود جای می‌دهند که معمولاً به عنوان زنگ ساعت برای به صدا درآوردن ساعت‌ها و ربع‌ها هستند.

از نظر تاریخی، زنگ‌ها با مناسک مذهبی مرتبط بوده‌اند و هنوز هم برای فراخوانی جوامع برای مراسم مذهبی استفاده می‌شوند. بعدها زنگ هایی برای یادبود وقایع یا افراد مهم ساخته شد و با مفاهیم صلح و آزادی همراه شد. به مطالعه زنگ ها کامپانولوژی می گویند.

 

ریشه یابی لغت

بل واژه‌ای مشترک در گویش‌های آلمانی سفلی است، که با بل آلمانی میانه و بل هلندی همسایه است، اما در میان سایر زبان‌های ژرمنی به‌جز bjalla ایسلندی که واژه‌ای قرضی از انگلیسی باستان بود، دیده نمی‌شود. معمولاً به معنای زنگ زدن (انگلیسی قدیم: bellan، “غرش کردن، ایجاد صدای بلند”) که باعث ایجاد صدای بلند می شود، مرتبط است، اما قطعاً به آن مربوط نیست.

تاریخچه

 

قدیمی‌ترین شواهد باستان‌شناسی ناقوس‌ها به هزاره سوم قبل از میلاد برمی‌گردد و به فرهنگ یانگ شائو در چین نوسنگی بازمی‌گردد. در چندین سایت باستان شناسی، زنگ های کلاپر ساخته شده از سفال یافت شده است. زنگ‌های سفالی بعداً به زنگ‌های فلزی تبدیل شدند. در غرب آسیا اولین زنگ ها در ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد ظاهر می شوند.

قدیمی‌ترین ناقوس‌های فلزی، با یکی در سایت تائوسی و چهار ناقوس در محوطه ارلیتو، مربوط به حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد هستند. زنگ‌های اولیه نه تنها نقش مهمی در تولید صدای فلزی دارند [توضیح لازم است]، بلکه احتمالاً نقش فرهنگی برجسته‌ای ایفا می‌کنند. با ظهور انواع دیگر ناقوس ها در طول سلسله شانگ (حدود ۱۶۰۰ – حدود ۱۰۵۰ قبل از میلاد)، آنها به وظایف تابعه تنزل یافتند.

در سایت های شانگ و ژو، آنها همچنین به عنوان بخشی از وسایل اسب و ارابه و به عنوان زنگ های قلاده سگ ها یافت می شوند. در قرن سیزدهم قبل از میلاد، زنگ هایی با وزن بیش از ۱۵۰ کیلوگرم در چین ریخته می شد. پس از سال ۱۰۰۰ پس از میلاد، آهن به جای برنز، رایج ترین فلز مورد استفاده برای زنگوله ها شد. قدیمی ترین زنگ آهنی با تاریخ در سال ۱۰۷۹ ساخته شد که در استان هوبی یافت شد.

ناقوس های غرب چین تا هزاره دوم پس از میلاد به همان اندازه نرسیدند. بل های آشوری متعلق به قرن هفتم قبل از میلاد حدود ۴ اینچ ارتفاع داشتند. این دستگاه رومی مربوط به قرن اول و دوم پس از میلاد حدود ۸ اینچ ارتفاع داشتند. کتاب خروج در انجیل اشاره می‌کند که ناقوس‌های طلایی کوچک به عنوان زینت بر لبه ردای کاهن اعظم در اورشلیم پوشیده می‌شد.

در میان یونانیان باستان، زنگ‌های دستی در اردوگاه‌ها و پادگان‌ها و گشت‌هایی که برای بازدید از نگهبانان به اطراف می‌رفتند، استفاده می‌شد. در میان رومیان ساعت غسل با زنگ اعلام می شد. آنها همچنین در خانه از آنها به عنوان زینت و نشان استفاده می کردند و زنگوله هایی بر گردن گاو و گوسفند می گذاشتند تا در صورت سرگردانی آنها را پیدا کنند. در اواخر قرن دهم پس از میلاد، ناقوس‌های اروپایی بیش از ۲ فوت ارتفاع نداشتند.

سبک های نواختن ساز ناقوس

 

در دنیای غرب، شکل رایج ناقوس، ناقوس کلیسا یا ناقوس شهر است که در یک برج یا ناقوس آویزان می‌شود. چنین زنگ‌هایی یا در یک موقعیت ثابت (“مرده آویزان”) یا بر روی یک تیر (“هدستاک”) نصب می‌شوند تا بتوانند به این طرف و آن طرف تاب بخورند. زنگ‌هایی که آویزان می‌شوند معمولاً با ضربه زدن به کمان صدا با چکش یا گاهی اوقات با کشیدن یک کفگیر داخلی به زنگ به صدا در می‌آیند.

در جایی که یک زنگ تاب می‌خورد، می‌توان آن را با طناب و اهرم روی یک قوس کوچک تاب داد و یا با استفاده از طناب روی چرخ، زنگ را بالاتر برد. همانطور که زنگ بالاتر می‌چرخد، صدا به جای پایین به سمت بیرون پخش می‌شود. زنگ های بزرگتر ممکن است با استفاده از موتورهای الکتریکی به صدا درآیند. در برخی مکان‌ها، مانند کلیسای جامع سالزبورگ، در حالی که ناقوس‌ها بلند می‌شوند، کف‌زن‌ها در مقابل کمان صدا نگه داشته می‌شوند، سپس به‌طور متوالی رها می‌شوند تا شروع تمیزی به زنگ بزنند. در پایان، آنها به طور متوالی دوباره گرفتار مکانیسم خاموش کردن زنگ ها می شوند.

زنگ‌هایی که برای به صدا درآوردن دایره کامل آویزان شده‌اند، از بالای دهان کمی بیش از یک دایره کامل تابیده می‌شوند. یک گیره (قطعه چوبی که هنگام پایین آمدن زنگ‌ها به سمت بالا می‌چسبد) مکانیزمی را درگیر می‌کند که به زنگ اجازه می‌دهد درست از نقطه تعادل خود استراحت کند. طناب به یک طرف چرخ وصل می شود به طوری که مقدار متفاوتی از طناب در حین چرخش به این طرف و آن طرف پیچانده می شود. زنگ ها توسط زنگ ها (یک به یک زنگ) در اتاقک زیر کنترل می شوند، که زنگ را از طریق یک دایره کامل و به عقب می چرخانند، و سرعت نوسان را هنگامی که زنگ به سمت بالا در نقطه تعادل قرار دارد، کنترل می کنند.

زنگ های نوسانی توسط یک کلاپر داخلی به صدا در می آیند. کلاپر ممکن است دوره نوسان طولانی تری نسبت به زنگ داشته باشد. در این حالت، زنگ با کلاپر می‌آید و اگر به دایره کامل برسد یا نزدیک به آن باشد، کلاپر را در سمت انتهایی زنگ بالا می‌برد. از طرف دیگر، کف‌زن ممکن است دوره کوتاه‌تری داشته باشد و به سمت جلوی زنگ برسد، با زنگ در سمت سرازیری به سمت بالا حرکت کنید. این روش اخیر در حلقه دایره کامل به سبک انگلیسی استفاده می شود.

گاهی اوقات کفگیرها پدهای چرمی (موسوم به صدا خفه کن) به دور خود می‌بندند تا هنگام تمرین زنگ زدن، زنگ‌ها را آرام کند تا از اذیت کردن محله جلوگیری شود. همچنین در مراسم تشییع جنازه، نیمه صدا اغلب برای ایجاد صدای باز کامل در یک دور و صدای خفه در دور متناوب استفاده می شود – جلوه ای متمایز و غم انگیز. این کار در مراسم تشییع جنازه دایانا، شاهزاده خانم ولز در سال ۱۹۹۷ انجام شد.

کاریلون که یک آلت موسیقی متشکل از حداقل ۲۳ ناقوس برنزی ریخته‌گری‌شده است، به گونه‌ای تنظیم می‌شود که زنگ‌ها را می‌توان به صورت سریال برای تولید ملودی نواخت یا با هم برای نواختن یک آکورد به صدا در آمد. کاریلون سنتی با ضربه زدن به کیبورد باتوم با مشت و فشار دادن کلیدهای صفحه کلید پدالی با پاها نواخته می شود. کلیدها به طور مکانیکی اهرم‌ها و سیم‌هایی را فعال می‌کنند که به کلاپرهای فلزی متصل می‌شوند که به داخل زنگ‌ها برخورد می‌کنند و به اجراکننده اجازه می‌دهند تا شدت نت را با توجه به نیروی وارد شده به کلید تغییر دهد.

 

استفاده از ساز ناقوس – بل به عنوان آلات موسیقی

 

برخی از زنگ‌ها به‌عنوان آلات موسیقی استفاده می‌شوند، مانند کاریلون‌ها، زنگ‌ها (ساعت)، آگوگو، یا گروه‌های نوازندگان زنگ، به نام گروه کر زنگ، که از زنگ‌های دستی با زنگ‌های مختلف استفاده می‌کنند. مجموعه ای از چهار تا دوازده یا بیشتر زنگ که در زنگ تغییر استفاده می شود، یک روش خاص برای زنگ زدن زنگ ها در الگوها. صدای زنگ در تغییر زنگ ممکن است باعث شود که زنگ ها برای چندین ساعت پخش شوند و ۵۰۰۰ یا بیشتر الگوها بدون وقفه یا تکرار پخش شوند. آنها همچنین در بسیاری از انواع موسیقی محبوب، مانند “Hells Bells” AC/DC و “For Whom the Bell Tolls” متالیکا استفاده شده اند.

ناقوس چین باستان

 

ناقوس های زنگ برنز چینی باستانی به نام bianzhong یا zhong / zeng (鐘) به عنوان آلات موسیقی چندصدایی استفاده می شد و قدمت برخی از آنها بین ۲۰۰۰ تا ۳۶۰۰ سال است. زنگ‌های کوک‌شده در بسیاری از فرهنگ‌ها ساخته شده. برای اجرای موسیقی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. اما ژونگ در میان انواع دیگر زنگ‌های ریخته‌گری از چندین جنبه منحصربه‌فرد است. در میان بالاترین دستاوردهای فناوری ریخته‌گری برنز چین قرار می‌گیرد. با این حال، راز قابل توجه طراحی و روش ریخته‌گری آنها  که در دوران باستان فقط برای چینی‌ها شناخته شده بود. در نسل‌های بعدی گم شد و تا قرن بیستم به طور کامل دوباره کشف و درک نشد.

در سال ۱۹۷۸ یک مجموعه تشریفاتی کامل متشکل از ۶۵ زنگ ژونگ در حفاری مقبره مارکیز یی، فرمانروای Zeng، یکی از ایالات متخاصم، در وضعیت تقریباً عالی حفظ شد. شکل خاص آنها این توانایی را به آنها می دهد که بسته به جایی که زده می شوند، دو تن موسیقی متفاوت تولید کنند. فاصله بین این نت ها در هر زنگ یک سوم ماژور یا مینور است که معادل فاصله چهار یا پنج نت در یک پیانو است.

زنگ‌های Marquis Yi – که پس از تقریباً ۲۵۰۰ سال هنوز کاملاً قابل پخش بودند – دامنه کمی کمتر از پنج اکتاو را پوشش می‌دهند، اما به لطف قابلیت دوتایی آن‌ها، این مجموعه می‌تواند یک مقیاس کامل ۱۲ تنی را به صدا درآورد – قبل از توسعه سیستم ۱۲ تنی اروپایی تا حدود ۲۰۰۰ سال – و می تواند ملودی ها را در مقیاس های دیاتونیک و پنتاتونیک پخش کند.

یکی دیگر از آلات موسیقی باستانی چینی، کینگ (磬 pinyin qìng) نامیده می شود، اما به جای فلز از سنگ ساخته شده است.

در زمان‌های اخیر، بالای ناقوس‌ها در چین معمولاً با یک اژدهای کوچک، معروف به پولائو تزئین می‌شد. شکل اژدها به عنوان قلابی برای آویزان کردن زنگ بود.

کونگورو

 

Konguro’o یک زنگ کوچک است که مانند Djalaajyn ابتدا برای اهداف سودمند و بعداً برای اهداف هنری استفاده شد. Konguro’o هنگام نقل مکان به مکان های جدید زنگ زد. آنها به مهار اسب بسته شده بودند و یک پس زمینه صدای بسیار خاص “هوشمند” ایجاد کردند. Konguro’o همچنین به گردن بز رهبر آویزان شد که گله گوسفندان به دنبال او رفتند. این منجر به ارتباط در حافظه عامیانه بین صدای متمایز کنگورو و شیوه زندگی عشایری شد.

سرکارگران قرقیز برای ساخت این ساز از مس، برنز، آهن و برنج استفاده کردند. همچنین آن را با کنده کاری هنرمندانه تزیین کردند و روی آن را با نقره پوشاندند. اندازه ابزار ممکن است در محدوده خاصی متفاوت باشد، آنچه به عملکرد آن بستگی دارد. هر زنگی زنگ مخصوص به خود را داشت.

ناقوس های زنگ

یک نوع ناقوس، زنگ لوله ای است. تعدادی از این لوله های فلزی که به صورت دستی با چکش ضربه می خورند، ابزاری به نام زنگ های لوله ای یا زنگ ها را تشکیل می دهند. در مورد باد یا زنگ های بادی، لوله ها توسط باد به یکدیگر دمیده می شوند.

اسکرابالای لیتوانیایی

اسکرابالا یک ساز سنتی سنتی در لیتوانی است که شامل زنگ‌های چوبی در اندازه‌های مختلف است که در چند ردیف عمودی آویزان شده‌اند و یک یا دو کلاپر کوچک چوبی یا فلزی درون آنها آویزان است. با دو چوب چوبی بازی می شود. هنگامی که اسکرابالا حرکت می کند، یک کلاهک به دیواره فرورفته می زند. زیر و بمی صدا بستگی به اندازه فرورفتگی چوبی دارد. این ساز از زنگ‌های چوبی ساخته شده بود که چوپان‌ها آن‌ها را به گردن گاو می‌بندند.

ناقوس یا زنگ مزرعه

در حالی که ناقوس‌های کلیسا و معبد به مراسم دسته جمعی یا مذهبی فراخوانده می‌شدند، از زنگ‌ها در مزارع برای سیگنال‌دهی بیشتر سکولار استفاده می‌شد. مزارع بزرگ در اسکاندیناوی معمولاً یک برج ناقوس کوچک داشتند که در بالای انبار قرار داشت. زنگ برای فراخوانی کارگران از مزرعه در پایان کار روزانه استفاده می شد.

در سنت عامیانه، ثبت شده است که هر کلیسا و احتمالاً چندین مزرعه، قافیه های خاص خود را به صدای ناقوس های خاص مرتبط می کردند. به عنوان مثال می توان به آهنگ پیت سیگر و ادریس دیویس به نام «زنگ های ریمنی» اشاره کرد.

ناقوس یا زنگ مرده

در اسکاتلند، تا قرن نوزدهم، رسم به صدا در آمدن زنگ مرده، نوعی زنگ دستی، در هنگام مرگ یک فرد و در مراسم خاکسپاری بود.

 

در برخی از کشورهای اسلامی، مسیحیان بجای ناقوس فلزی، از ناقوس چوبی استفاده می‌کنند.  ایران گاهی از ناقوس برای بزرگداشت مراسم سیاسی نیز استفاده می‌شود. بزرگترین ناقوس جهان ۳۶ تن وزن،۳ متر و ۷۲ سانتی متر ارتفاع و ۳ متر و ۸۲ سانتی متر قطر دارد. این ناقوس در هلند ساخته شده و در ژاپن برای اهداف توریستی به‌کار می‌رود. گاه برای تعبیه ناقوس (در کلیسا یا به شکل مستقل) برجی ساخته می‌شود. چنین برج‌هایی در آغاز نشان استقلال یک ناحیه و امروزه نمادی از نفوذ و غنای منطقه هستند.

انتهای پیام/

ثبت امتیاز
لینک کوتاه : https://shenonews.ir/?p=23353

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.