3

علی قمصری: پا به پا با مخاطب قدم می‌زنیم

  • کد خبر : 12733
  • 18 فروردین 1400 - 11:28
علی قمصری: پا به پا با مخاطب قدم می‌زنیم

به گزارش خبرگزاری شنو، علی قمصری چندی پبش یادداشتی را در صفحه شخصی اینستاگرامش به اشتراک گذاشته و طی آن از مخاطبان موسیقی، فعالیت هایش و موضوعات دیگر این عرصه نوشته است. متن یادداشت این موزیسین به قرار زیر است: «من در هنرهای بصری تخصص ندارم. اما اگر در بیست سالگی از فیلم‌های هیجان محور لذت […]

به گزارش خبرگزاری شنو، علی قمصری چندی پبش یادداشتی را در صفحه شخصی اینستاگرامش به اشتراک گذاشته و طی آن از مخاطبان موسیقی، فعالیت هایش و موضوعات دیگر این عرصه نوشته است.

متن یادداشت این موزیسین به قرار زیر است:

«من در هنرهای بصری تخصص ندارم. اما اگر در بیست سالگی از فیلم‌های هیجان محور لذت می‌بردم، امروز به طور غریزی سلیقه‌ام مرا به سمت تماشای فیلم‌های عمیق‌تری هدایت می‌کند. دلیلش قطعا این است که غریزه‌ی من در طول زمان به وسیله‌ی آگاهی خودم و روشنگری جریان سینمای جهان هدایت شده است.

اما همچنان بهتر شدن سلیقه‌ی من دلیل بر متخصص شدن من نیست. می‌توانم لذت بالنده‌تری را تجربه کنم و همراه با لذت روحم را پرورش دهم.

این اصل در موسیقی نیز وجود دارد. من به عنوان متخصص موسیقی مسئولیت روشنگری برای بهتر شدن سلیقه‌ی علاقه‌مندان غیر متخصص موسیقی در طول زمان را (در حد بضاعتم) دارم.

اگر سلیقه‌ی غریزی و آگاهانه‌ی مخاطب به سمت عمیق‌تر شدن پیش نرود مقصر من هستم. یکی از اهدافی که دنبال می‌کنم در حال نتیجه دادن است. قطعاتی که منتشر کرده‌ام اصلا ریتم‌های ساده‌ای ندارند. هارمونی و جریان ملودی آثار چند صدایی‌ام را به سمت سادگی نمی‌برم. اما جالب است که اخیرا حتی مخاطبِ غیر موسیقی‌دان به طور غریزی در حال واکنش مثبت نشان دادن به آنهاست.

برای استقبال مخاطب از موسیقیِ بی‌کلام، موسیقی پاپ را با تار نمی‌نوازم و از کیفیت کم نمی‌گذارم اما جالب است که مخاطب هم مرا به سطحی شدن تشویق نمی‌کند و پا به پا در حال قدم زدن با هم هستیم.

به نظر من این مسیر در موسیقی به شدت می‌تواند داد و ستد بین هنرمند و مخاطب را به سمت بالندگی ببرد. به مخاطب نباید نزدیک شد، باید او را به قدم زدن دعوت کرد. این جمله چکیده‌ی رویکرد هنری من است.

نسل ما که در کودکی اوج سلیقه‌شان تماشای بازی بروس‌لی و ون‌دام بود، امروز در حال دنبال کردن سینمای آرنوفسکی، لینچ و برگمان است. آیا آنها در دانشگاه سینما خوانده‌اند؟ خیر، سلیقه‌شان ارتقا پیدا کرده است.

حال ببینیم نسلی که در موسیقی پاپ، پیگیر واروژان بودند، اگر به هنر غرب پناه نبرده باشند، آیا امروز موسیقی پاپ ایرانی بهتری گوش می‌کنند؟

مقصر اصلی در موسیقی البته مسئولین تصمیم ساز است. اما ما هنرمندان نیز مقصریم.

چرا که از کودکی به یاد دارم که دوستان هنرمندم همیشه به من به خاطر پیچیده نوشتن، استفاده از ریتم‌های پر پیچ و خم و ملودی‌های فرّار انتقاد می‌کردند و اتفاقا مسیرشان را نیز تغییر دادند.

حتی یادم است با تمسخر نامِ «افلاطون» را بر من نهاده بودند.

هر وقت گفتم «نمی‌خواهم مردمی باشم» منظورم این بود که نمی‌خواهم منویی که مردم نوشته‌اند را برای انتخاب ملودی‌ها پیش رویم ببینم. اتفاقا این از علاقه‌ی من به هم نوعانم نتیجه می‌شد…

مسیرم با جدایی از خیلی از دوستان هنرمندم سخت‌تر شد اما هر روز به خاطر این استقلال فکری، خدا را شکر می‌کنم.»

انتهای پیام/

لینک کوتاه : https://shenonews.ir/?p=12733

برچسب ها

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.